Η Πελοπόννησος είναι η μεγαλύτερη χερσόνησος της Ελλάδας, και ένα από τα εννέα γεωγραφικά της διαμερίσματα. Πληθυσμός: 1,1 εκατ. (2011)
Η Φωτό Μου

Καθημερινά... με τον Πάνο Αϊβαλή // Επικοινωνία στο email: kepeme@gmail.com

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

....................... "Η εξουσία χαρίζει τα αγαθά της μόνο σε όσους επιθυμούν να την υπηρετήσουν". Μιχ. Σπέγγος

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Αυτός που αγωνίζεται μπορεί να χάσει, όμως αυτός που δεν αγωνίζεται ήδη έχει χάσει.

Bertolt Brecht, 1898-1956, Γερμανός συγγραφέας

"Χαίρε Ω Χαίρε Ελευθερία" Δ. Σολωμός

Σάββατο, 31 Μαρτίου 2018

"ΘΑΝΑΤΟΣ" ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΧΑΡΑΣ !

   Το Χρονογράφημμα μας    
ΚΛΙΚ

            "ΘΑΝΑΤΟΣ" ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΧΑΡΑΣ !       

Το να αργοπεθαίνεις, σαν σπίτι, στην οδό Χαράς, αρ. 18, της Σπάρτης είναι μια τραγική ειρωνεία της Μοίρας.
Ελπίζω (τουλάχιστον), αυτό το ταπεινό φτωχόσπιτο, να έζησε κάποτε την αληθινή χαρά, αυτή τη χαρά που φέρνουν στα σπίτια οι άνθρωποι που έζησαν σ' αυτά, οι άνθρωποι που γέλασαν, έκλαψαν, έλπισαν μα και «γονάτισαν», οι άνθρωποι που ανοιγόκλειναν, μπαινοβγαίνοντας καθημερινά, τη χαμηλή πορτούλα, οι άνθρωποι που κρέμασαν τα τελευταία κουρτινάκια στο παράθυρο του δρόμου, τα κουρτινάκια που από μέσα τους αγναντεύει σήμερα μόνο η Ερημιά !


 Βαγγέλης Μητράκος




Τρίτη, 27 Μαρτίου 2018

ΤΑ ΦΟΡΤΩΣΑΝΕ ΣΤΟΝ ΚΟΚΟΡΑ !!! «Η τσάντα στο σχολείο»

   ΘΕΜΑΤΑ   
Διαρκές αίτημα αλλά και όραμα της εκπαιδευτικής κοινότητας, επί 10ετίες, ήταν (και είναι) ένα σύγχρονο λαϊκό σχολείο, στο οποίο θα αρχίζει και θα τελειώνει, με επάρκεια, η σχολική εργασία των μαθητών. Δυστυχώς αυτό αίτημα-όραμα , όχι μόνο παραμένει άπιαστο και ανεκπλήρωτο, αλλά μέσα στο καθεστώς των μνημονίων το δημόσιο σχολείο απορυθμίζεται, ευτελίζεται και υποβαθμίζεται διαρκώς, αφού οι χρόνιες παθογένειες οξύνθηκαν στο έπακρο:
Βιβλία, αναλυτικά και ωρολόγια προγράμματα ακατάλληλα και σε απόλυτη δυσαρμονία μεταξύ τους, μειωμένο μόνιμο προσωπικό χωρίς διαρκή επιμόρφωση, υποκατάσταση των μονίμων δασκάλων με αναπληρωτές, τραγική υποχρηματοδότηση, έλλειψη υλικοτεχνικών υποδομών και βοηθητικών μέσων διδασκαλίας, κ.α.π., είναι μερικές μόνο διαστάσεις της τραγικής κατάστασης του σημερινού δημόσιου σχολείου. Ακόμα και η εισαγωγή της «διαθεματικής εκπαίδευσης» και των νέων προγραμμάτων σπουδών, που τόσο διαφημίστηκαν, δίνουν μεγαλύτερη σημασία σε «δράσεις» κενές περιεχομένου  παρά στο μαθησιακό σκέλος της εκπαίδευσης, ενώ η εισαγωγή, εδώ και χρόνια, των ειδικοτήτων (μουσική, εικαστικά, θεατρική αγωγή, φυσική αγωγή, υπολογιστές)  αποδείχτηκαν στην πράξη (όχι με ευθύνη των εκπαιδευτικών)  μια φούσκα, αφού κανένας μαθητής δεν εγκατέλειψε, χάριν αυτών, τις απογευματινές εξωσχολικές δραστηριότητές του . Κοντά σ’ αυτά ΚΑΙ το Ολοήμερο Σχολείο (για τους ίδιους λόγους) από την εφαρμογή του και μέχρι σήμερα, παραμένει ένα «παιδοφυλακτήριο» και «πάρκινγκ παιδιών» χωρίς να υπηρετεί την πραγματική του φιλοσοφία και διάσταση. Αυτή η διαρκής υποβάθμιση του δημόσιου σχολείου και η ανεπάρκεια της μόρφωσης που προσφέρει στα παιδιά του ελληνικού λαού έχει επανειλημμένως πιστοποιηθεί από επίσημες ευρωπαϊκές και παγκόσμιες εκπαιδευτικές έρευνες, στις οποίες το ελληνικό σχολείο έρχεται (δυστυχώς) στις τελευταίες θέσεις  σε όλους τους ποιοτικούς δείκτες.
Για κάμποσα χρόνια υπήρχε η εντύπωση πως ΟΛΑ τα παραπάνω οφείλονται σε  λάθη της εκπαιδευτικής πολιτικής  των εκάστοτε κυβερνήσεων. Το γεγονός όμως πως αυτά τα λάθη σε καμιά φάση δεν αναγνωρίστηκαν και δεν έγιναν διορθωτικές κινήσεις , αλλά τουναντίον λαμβάνονταν μέτρα που επιδείνωναν την κατάσταση, έχει πλέον δημιουργήσει την ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ πως η υποβάθμιση του δημόσιου σχολείου είναι μια συνειδητή επιλογή των κυβερνώντων. «Στόχος των αντιδραστικών σχεδιασμών της ΕΕ είναι η συρρίκνωση και υποβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης που θα πρέπει να παρέχει στα παιδιά της εργατικής τάξης όχι γνώση αλλά πληροφορίες και δεξιότητες ώστε να γίνουν φτηνό εργατικό δυναμικό που θα γνωρίζει τα στοιχειώδη για τις πρακτικές εργασίες και τίποτα παραπάνω. Όσοι μέλλουν να γίνουν στελέχη και διαχειριστές του συστήματος θα πρέπει να το κάνουν με το αζημίωτο φοιτώντας σε εκπαιδευτικά εκπαιδευτήρια που θα πληρώνουν αδρά. Φυσικά τέτοια δυνατότητα δεν την έχουν -και ποτέ δεν θα την αποκτήσουν- τα παιδιά των ανέργων, των υποαπασχολούμενων και των μικρομεσαίων. Μιλάμε, λοιπόν, για αναβίωση της ταξικής εκπαίδευσης των αρχών του 20ου αιώνα στην πιο απάνθρωπη μορφή της, την παγκοσμιοποιημένη». Παναγιώτης Ζαβουδάκης- «Η τσάντα στο σχολείο και τα μυαλά στα κάγκελα»)

Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια είδαμε πρόσφατα κι άλλη μια παρέμβαση στο δημοτικό σχολείο που έλαβε το όνομα: «η τσάντα στο σχολείο»!!!. Σύμφωνα με αυτή την απόφαση , καθιερώνεται η παραμονή τα μαθητικής τσάντας στο σχολείο για ένα τουλάχιστο σαββατοκύριακο το μήνα!!! Ως συνήθως γίνεται, ΚΑΙ αυτή η παρέμβαση, τυλίχτηκε με χρυσόχαρτα για τον «ελεύθερο χρόνο των μαθητών», «την απαλλαγή τους από τις κατ’ οίκον εργασίες», «τη σύσφιγξη των δεσμών της οικογένειας», κλπ., κλπ. Αντί , δηλαδή , η κυβέρνηση να φτιάξει εκείνο το ποιοτικό και σύγχρονο σχολείο στο οποίο η σχολική εργασία θα άρχιζε και θα τελείωνε με επάρκεια, αναιρώντας όλες τις αρνητικές προϋποθέσεις που αναφέρθηκαν παραπάνω, το ΜΟΝΟ που κάνει είναι να χαρίζει στους μαθητές ένα 3ήμερο χωρίς μελέτη στο σπίτι οδηγώντας τους σε περαιτέρω υποβάθμιση του μορφωτικού-εκπαιδευτικού επιπέδου τους .
«Στην ουσία είναι μια προτροπή προς τους γονείς να δίνουν στα παιδιά τους ποιοτικό ελεύθερο χρόνο. Λες κι εκείνοι μπορούν αλλά δε θέλουν. Με άλλα λόγια, κατά τους «παιδαγωγούς» του υπουργείου, φταίει το σχολείο που βάζει πολλές κατ’ οίκον εργασίες και εμποδίζει την οικογένεια του ανέργου ή του τετραωρίτη να πάει τα παιδιά της στο θέατρο, τον κινηματογράφο, το μουσείο, τον αρχαιολογικό χώρο, τον παιδότοπο… Και μόλις το εμπόδιο αρθεί, η οικογένεια αυτή θα μπορεί να απολαμβάνει ποιοτικό χρόνο. Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο, χωρίς καθόλου τσίπα.» (Παναγιώτης Ζαβουδάκης- «Η τσάντα στο σχολείο και τα μυαλά στα κάγκελα»)

Ο λίθος του αναθέματος που ρίχνει το υπουργείο , μέσω της δράσης «η τσάντα στο σχολείο» , κατά των «κατ’ οίκον εργασιών» (και μέσω αυτών κατά των εκπαιδευτικών) είναι μια κλασική περίπτωση υποκριτικής και ανεύθυνης στάσης Πόντιου Πιλάτου: Οι «κακοί εκπαιδευτικοί» που βασανίζουν τα παιδιά με δουλειά στο σπίτι και το «καλό υπουργείο» που θέλει να τα απαλλάξει από τα βάσανα! Όμως η αλήθεια είναι διαμετρικά αντίθετη από την κυβερνητική προπαγάνδα: Οι «κατ’ οίκον εργασίες» είναι μια έσχατη άμυνα των εκπαιδευτικών στις κυβερνητικές πολιτικές υποβάθμισης του δημόσιου σχολείου και της απαξίωσης της γνώσης των μαθητών . Οι εκπαιδευτικοί ξέρουν πολύ καλά πως το υπάρχον σχολείο με τη δομή , τις υποδομές , τα βιβλία και τα προγράμματα που έχει ΔΕΝ ΕΠΑΡΚΕΙ για να καλυφθούν οι εκπαιδευτικές ανάγκες των μαθητών, ιδιαίτερα η πιο θεμελιώδης απ’ αυτές, η «εμπέδωση», η οποία είναι η «δικλείδα ασφαλείας» για την επίτευξη ΟΛΩΝ των στόχων του Αναλυτικού Προγράμματος για ΟΛΑ τα παιδιά. Για να καλύψουν, λοιπόν, αυτήν τη βασική ανεπάρκεια του σχολείου αναγκάζονται οι δάσκαλοι να δίνουν τις «κατ’ οίκον εργασίες», χωρίς τις οποίες οι μαθητές θα βρίσκονταν σε πολύ κατώτερο επίπεδο, γενικά. 
Οι «κατ’ οίκον εργασίες» είναι μια πράξη ευθύνης των εκπαιδευτικών απέναντι στο λειτούργημά τους και (κυρίως) απέναντι στους μαθητές τους. Οι «κατ’ οίκον εργασίες» είναι ένας φόρτος δουλειάς για τον δάσκαλο σε βάρος τους δικού του ελεύθερου χρόνου (ΚΑΙ στο σχολείο ΚΑΙ στο σπίτι) αφού η αναζήτηση των κατάλληλων εργασιών αλλά και η διόρθωσή τους στη συνέχεια είναι μια διαδικασία υπεύθυνη , επίπονη και χρονοβόρα . Αναλαμβάνουν, όμως, οικειοθελώς , οι δάσκαλοι την ευθύνη αυτή και το φορτίο για το καλό των μαθητών τους. Πέραν τούτου η κατ’ οίκον συνδιδασκαλία γονιών-μαθητών είναι μια διαδικασία που όχι μόνο δεν απομακρύνει τους γονείς από τα παιδιά τους αλλά αντίθετα αποτελεί μιαν ευχάριστη και δημιουργική δραστηριότητα, μια ευκαιρία επικοινωνίας γονιού και μαθητή και παρακολούθησης της προόδου του.
Οι γονείς, λοιπόν, ας μην φωνάζουν εύκολα «ζήτω» όταν η κυβέρνηση «τα φορτώνει στον κόκορα» κι ας μην νεροκουβαλούν στον μύλο που απειλεί να «αλέσει» το μέλλον των παιδιών τους. Αντίθετα να γίνουν αλληλέγγυοι των δασκάλων στον αγώνα που δίνουν για να βελτιωθεί η παιδεία και το δημόσιο σχολείο. Και βέβαια να κατανοήσουν πως λύσεις για το δημόσιο σχολείο ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ μέσα στο καθεστώς των μνημονίων, την υποτέλειας , της εκμετάλλευσης, τους κέρδους για τους λίγους και της φτώχειας για το λαό. Ο αγώνας για μια πραγματική ανάσταση της χώρας και του λαού της είναι και αγώνας για την ανάσταση του ελληνικού δημόσιου σχολείου !


 27-3-2018                                                                Βαγγέλης  Μητράκος

Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2018

Θεόδωρου Κολοκοτρώνη: Ο Λόγος στην Πνύκα

kolokotronis_theodoros
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

“Κατά την 7 ‘Οκτωβρίου ο στρατηγός Θ. Κολοκοτρώνης, σύμβουλος εν ενεργεία, επισκεφθείς το Ελληνικόν Γυμνάσιον της καθέδρας ηκροάσθη μίαν και ημίσειαν ώραν τον πεπαιδευμένον γυμνασιάρχην κ. Γεννάδιον παραδίδοντα. Ενθουσιασθείς και από την παράδοσιν και από την θέαν τοσούτων μαθητών είπε προς τον Γεννάδιον, την οποίαν συνέλαβεν επιθυμίαν του να ομιλήση, ει δυνατόν, και ο ίδιος προς τους νέους μαθητάς. Την πρότασίν του αυτήν απεδέχθη ο κ. Γυμνασιάρχης με την μεγαλυτέραν ευχαρίστησαν και προσδιόρισε την 10ην ώραν της επιούσης ως ημέρας εορτασίμου. Αλλά το πλήθος των μαθητών και ή στενότης του Γυμνασίου παρεκίνησε τους διδασκάλους να εξέλθωσιν εις την Πνύκα, ως μέρος ευρύχωρον και μεμακρυσμένον οπωσούν. Την επαύριον, δυο απεσταλμένοι μαθηταί επροσκάλεσαν από της οικίας του τον στρατηγόν Κολοκοτρώνην εις την Πνύκα. Οι κάτοικοι των Αθηνών ηγνόουν μέχρις εκείνης της στιγμής την περίστασιν ταύτην. Άμα ή φήμη διεδόθη, συνέρρευσε πλήθος διαφόρων επαγγελμάτων και τάξεων άνθρωποι. Ο δε στρατηγός Κολοκοτρώνης, περιτριγυρισμένος και από τους μαθητάς και από τούτους επί του βήματος της Πνυκός ομίλησε τον ακόλουθον λόγον, του οποίου εγγυώμεθα το ακριβές, καθ’ όσον δυνάμεθα να ενθυμηθώμεν”.
Εφημερίς “ΑΙΩΝ”, 13 Νοεμβρίου 1838.

Παιδιά μου!
Εις τον τόπο τούτο, οπού εγώ πατώ σήμερα, επατούσαν και εδημηγορούσαν τον παλαιό καιρό άνδρες σοφοί, και άνδρες με τους όποίους δεν είμαι άξιος να συγκριθώ και ούτε να φθάσω τα ίχνη των. Εγώ επιθυμούσα να σας ιδώ, παιδιά μου, εις την μεγάλη δόξα των προπατόρων μας, και έρχομαι να σας ειπώ, όσα εις τον καιρό του αγώνος μας και προ αυτού και ύστερα απ’ αυτόν ο ίδιος επαρατήρησα, και απ’ αυτά να κάμομε συμπερασμούς και διά την μέλλουσαν ευτυχίαν σας, μολονότι ο Θεός μόνος ηξεύρει τα μέλλοντα. Και διά τους παλαιούς Έλληνας, όποίας γνώσεις είχαν και ποία δόξα και τιμήν έχαιραν κοντά εις τα άλλα έθνη του καιρού των, όποίους ήρωας, στρατηγούς, πολιτικούς είχαν, διά ταύτα σας λέγουν καθ’ ημέραν οι διδάσκαλοί σας και οι πεπαιδευμένοι μας. Εγώ δεν είμαι αρκετός. Σας λέγω μόνον πως ήταν σοφοί, και από εδώ επήραν και εδανείσθησαν τα άλλα έθνη την σοφίαν των.
Εις τον τόπον, τον οποίον κατοικούμε, εκατοικούσαν οι παλαιοί Έλληνες, από τους όποίους και ημείς καταγόμεθα και ελάβαμε το όνομα τούτο. Αυτοί διέφεραν από ημάς εις την θρησκείαν, διότι επροσκυνούσαν τες πέτρες και τα ξύλα. Αφ’ ου ύστερα ήλθε στον κόσμο ο Χριστός, οι λαοί όλοι επίστευσαν εις το Ευαγγέλιο του, και έπαυσαν να λατρεύουν τα είδωλα. Δεν επήρε μαζί του ούτε σοφούς ούτε προκομμένους αλλ’ απλούς ανθρώπους, χωρικούς και ψαράδες, και με τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος έμαθαν όλες τες γλώσσες του κόσμου, οι οποίοι, μολονότι όπου και αν έβρισκαν εναντιότητας και οι βασιλείς και οι τύραννοι τους κατέτρεχαν, δεν ημπόρεσε κανένας να τους κάμει τίποτα. Αυτοί εστερέωσαν την πίστιν.
Οι παλαιοί Έλληνες, οι πρόγονοί μας, έπεσαν εις την διχόνοιαν και ετρώγονταν μεταξύ τους, και έτσι έλαβαν καιρό πρώτα οι Ρωμαίοι, έπειτα άλλοι βάρβαροι και τους υπόταξαν. Ύστερα ήλθαν οι Μουσουλμάνοι και έκαμαν ό,τι ημπορούσαν, διά να αλλάξει ο λαός την πίστιν του. Έκοψαν γλώσσες εις πολλούς ανθρώπους, αλλ’ εστάθη αδύνατο να το κατορθώσουν. Τον έναν έκοπταν, ο άλλος το σταυρό του έκαμε. Σαν είδε τούτο ο σουλτάνος, διόρισε ένα βιτσερέ (αντιβασιλέα), έναν πατριάρχη, και του έδωσε την εξουσία της εκκλησίας. Αυτός και ο λοιπός κλήρος έκαμαν ό,τι τους έλεγε ο σουλτάνος. Ύστερον έγιναν οι κοτζαμπάσηδες (προεστοί) εις όλα τα μέρη. Η τρίτη τάξις, οι έμποροι και οι προκομμένοι, το καλύτερο μέρος των πολιτών, μην υποφέροντες τον ζυγό έφευγαν, και οι γραμματισμένοι επήραν και έφευγαν από την Ελλάδα, την πατρίδα των, και έτσι ο λαός, όστις στερημένος από τα μέσα της προκοπής, εκατήντησεν εις αθλίαν κατάσταση, και αυτή αύξαινε κάθε ήμέρα χειρότερα, διότι, αν ευρίσκετο μεταξύ του λαού κανείς με ολίγην μάθηση, τον ελάμβανε ο κλήρος, όστις έχαιρε προνόμια, ή εσύρετο από τον έμπορο της Ευρώπης ως βοηθός του ή εγίνετο γραμματικός του προεστού. Και μερικοί μην υποφέροντες την τυραννίαν του Τούρκου και βλέποντας τες δόξες και τες ηδονές όπού ανελάμβαναν αυτοί, άφηναν την πίστη τους και εγίνοντο Μουσουλμάνοι. Και τοιουτοτρόπως κάθε ημέρα ο λαός ελίγνευε και επτώχαινε.
Εις αυτήν την δυστυχισμένη κατάσταση μερικοί από τους φυγάδες γραμματισμένους εμετέφραζαν και έστελναν εις την Ελλάδα βιβλία και εις αυτούς πρέπει να χρωστούμε ευγνωμοσύνη, διότι ευθύς όπού κανένας άνθρωπος από το λαό εμάνθανε τα κοινά γράμματα, εδιάβαζεν αυτά τα βιβλία και έβλεπε ποιους είχαμε προγόνους, τι έκαμεν ο Θεμιστοκλής, ο Αριστείδης και άλλοι πολλοί παλαιοί μας, και εβλέπαμε και εις ποιαν κατάσταση ευρισκόμεθα τότε. Όθεν μας ήλθεν εις το νου να τους μιμηθούμε και να γίνουμε ευτυχέστεροι. Και έτσι έγινε και επροόδευσεν ή Εταιρεία.
Όταν αποφασίσαμε να κάμομε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πώς δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε: “πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα;”, άλλά ως μία βροχή έπεσε εις όλους μας ή επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι, εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση.
Εις τον πρώτο χρόνο της Επαναστάσεως είχαμε μεγάλη ομόνοια και όλοι ετρέχαμε σύμφωνοι. Ο ένας επήγεν εις τον πόλεμο, ο αδελφός του έφερνε ξύλα, η γυναίκα του εζύμωνε, το παιδί του εκουβαλούσε ψωμί και μπαρουτόβολα εις το στρατόπεδον και εάν αυτή ή ομόνοια εβαστούσε ακόμη δύο χρόνους, ηθέλαμε κυριεύσει και την Θεσσαλία και την Μακεδονία και ίσως εφθάναμε και έως την Κωνσταντινούπολη. Τόσον τρομάξαμε τους Τούρκους, οπού άκουγαν Έλληνα και έφευγαν χίλια μίλια μακρά. Εκατόν Έλληνες έβαζαν πέντε χιλιάδες εμπρός, και ένα καράβι μιαν αρμάδα. Άλλά δεν εβάσταξε!.
Ήλθαν μερικοί και ηθέλησαν να γένουν μπαρμπέρηδες εις του κασίδη το κεφάλι. Μας πονούσε το μπαρμπέρισμά τους. Μα τι να κάμομε; Είχαμε και αυτουνών την ανάγκη. Από τότε ήρχισεν η διχόνοια και εχάθη η πρώτη προθυμία και ομόνοια. Και όταν έλεγες τον Κώστα να δώσει χρήματα διά τας ανάγκας του έθνους ή να υπάγει εις τον πόλεμο, τούτος επρόβαλλε τον Γιάννη. Και μ’ αυτόν τον τρόπο κανείς δεν ήθελε ούτε να συνδράμει ούτε να πολεμήσει. Και τούτο εγίνετο, επειδή δεν είχαμε ένα αρχηγό και μίαν κεφαλή. Άλλά ένας έμπαινε πρόεδρος έξι μήνες, εσηκώνετο ο άλλος και τον έριχνε και εκάθετο αυτός άλλους τόσους, και έτσι ο ένας ήθελε τούτο και ο άλλος το άλλο. Ίσως όλοι ηθέλαμε το καλό, πλην καθένας κατά την γνώμη του. Όταν προστάζουνε πολλοί, ποτέ το σπίτι δεν χτίζεται ούτε τελειώνει. Ο ένας λέγει ότι η πόρτα πρέπει να βλέπει εις το ανατολικό μέρος, ο άλλος εις το αντικρινό και ο άλλος εις τον Βορέα, σαν να ήτον το σπίτι εις τον αραμπά και να γυρίζει, καθώς λέγει ο καθένας. Με τούτο τον τρόπο δεν κτίζεται ποτέ το σπίτι, αλλά πρέπει να είναι ένας αρχιτέκτων, οπού να προστάζει πως θα γενεί. Παρομοίως και ημείς εχρειαζόμεθα έναν αρχηγό και έναν αρχιτέκτονα, όστις να προστάζει και οι άλλοι να υπακούουν και να ακολουθούν. Αλλ’ επειδή είμεθα εις τέτοια κατάσταση, εξ αιτίας της διχόνοιας, μας έπεσε η Τουρκιά επάνω μας και κοντέψαμε να χαθούμε, και εις τους στερνούς επτά χρόνους δεν κατορθώσαμε μεγάλα πράγματα.
Εις αυτή την κατάσταση έρχεται ο βασιλεύς, τα πράγματα ησυχάζουν και το εμπόριο και ή γεωργία και οι τέχνες αρχίζουν να προοδεύουν και μάλιστα ή παιδεία. Αυτή η μάθησις θα μας αυξήσει και θα μας ευτυχήσει. Αλλά διά να αυξήσομεν, χρειάζεται και η στερέωσις της πολιτείας μας, η οποία γίνεται με την καλλιέργεια και με την υποστήριξη του Θρόνου. Ο βασιλεύς μας είναι νέος και συμμορφώνεται με τον τόπο μας, δεν είναι προσωρινός, αλλ’ η βασιλεία του είναι διαδοχική και θα περάσει εις τα παιδιά των παιδιών του, και με αυτόν κι εσείς και τα παιδιά σας θα ζήσετε. Πρέπει να φυλάξετε την πίστη σας και να την στερεώσετε, διότι, όταν επιάσαμε τα άρματα είπαμε πρώτα υπέρ πίστεως και έπειτα υπέρ πατρίδος. Όλα τα έθνη του κόσμου έχουν και φυλάττουν μια Θρησκεία. Και αυτοί, οι Εβραίοι, οι όποίοι κατατρέχοντο και μισούντο και από όλα τα έθνη, μένουν σταθεροί εις την πίστη τους.
Να μην έχετε πολυτέλεια, να μην πηγαίνετε εις τους καφενέδες και τα μπιλιάρδα. Να δοθείτε εις τας σπουδάς σας και καλύτερα να κοπιάσετε ολίγον, δύο και τρεις χρόνους και να ζήσετε ελεύθεροι εις το επίλοιπο της ζωής σας, παρά να περάσετε τέσσαρους – πέντε χρόνους τη νεότητά σας, και να μείνετε αγράμματοι. Να σκλαβωθείτε εις τα γράμματα σας. Να ακούετε τας συμβουλάς των διδασκάλων και γεροντοτέρων, και κατά την παροιμία, “μύρια ήξευρε και χίλια μάθαινε”. Η προκοπή σας και ή μάθησή σας να μην γίνει σκεπάρνι μόνο διά το άτομό σας, αλλά να κοιτάζει το καλό της κοινότητος, και μέσα εις το καλό αυτό ευρίσκεται και το δικό σας [καλό].
Εγώ, παιδιά μου, κατά κακή μου τύχη, εξ αιτίας των περιστάσεων, έμεινα αγράμματος, και διά τούτο σας ζητώ συγχώρηση, διότι δεν ομιλώ καθώς οι δάσκαλοί σας. Σας είπα όσα ο ίδιος είδα, ήκουσα και εγνώρισα, διά να ωφεληθείτε από τα περασμένα και από τα κακά αποτελέσματα της διχόνοιας, την οποίαν να αποστρέφεστε, και να έχετε ομόνοια. Εμάς μη μας τηράτε, πλέον. Το έργο μας και ο καιρός μας επέρασε. Και αι ημέραι της γενεάς, η οποία σας άνοιξε το δρόμο, θέλουν μετ’ ολίγον περάσει. Την ημέρα της ζωής μας θέλει διαδεχθεί η νύκτα και η αυριανή ημέρα. Εις εσάς μένει να ισάσετε και να στολίσετε τον τόπο, οπού ημείς ελευθερώσαμε και διά να γίνει τούτο πρέπει να έχετε ως θεμέλια της πολιτείας την ομόνοια, την θρησκεία, την καλλιέργεια του θρόνου και την φρόνιμον ελευθερία!

_________
Πηγή : Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας και Πολιτισμού
www.argolikivivliothiki.gr

Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2018

Ο θιασος ''ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ" παρουσιασε την ΠΡΟΒΑ ΝΥΦΙΚΟΥ στο αμφιθεατρο του Πνευματικου Κεντρου Καλαματας



Kostas Bouras



Καλημερα χθες και μετα απο πολλα χρονια πηγα θεατρο. 
Μαζυ με τους συντροφους μου Νασο και Σωτηρη με τις γυναικες τους Βαρβαρα και Γιουλα πηγαμε στο αμφιθεατρο του Πνευματικου Κεντρου Καλαματας οπου ο ερασιτεχνης θιασος ''ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ" παρουσιασε την ΠΡΟΒΑ ΝΥΦΙΚΟΥ, Πολυ καλη παρασταση με κοντα στους 40 ηθοποιους και θεμα λιγο πριν και μετα την κατοχη.
Το αμφιθεατρο ηταν γιοματο με κυριως γυναικες που διαλεξαν ετσι να γιορτασουν την αγωνιζομενη για τα δικαιωματα της γυναικα. Εγω και οι φιλοι μου το καταευχαριστηθηκαμε και ειπαμε οτι απο δω και περα θα παρακολουθουμε τετοιες προσπαθειες. Οσο για μενα ηταν μια ευκαιρια ακομη επανακοινονικοποιησης μου τωρα που εχω δουλια...

Σάββατο, 3 Μαρτίου 2018

ΟΙ ΜΑΝΙΑΤΕΣ ΟΙΚΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΑΦΟΝΗΣΟΥ, Η ΚΤΙΣΗ ΤΟΥ ΑΓ. ΣΠΥΡΙΔΩΝΑ, ΟΙ ΞΑΚΟΥΣΤΟΙ ΓΡΗΓΟΡΑΚΗΔΕΣ ΚΑΙ Ο ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ Π. ΓΕΡΑΚΑΡΑΚΗΣ

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ ΕΛΑΦΟΝΗΣΟΥ


Γενεαλογικό δέντρο οικογενείας Πασχάλη ΓΕΡΑΚΑΡΑΚΗ, και Φλωρούς Δραγονάκου-Γρηγοράκη, όπου αρχίζει η οικογένεια των Πασσιάνων στην Ελαφόνησο.            
 
ΜΕΛΒΟΥΡΝΗ: ΤΟΥ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΤΗ ΤΗΣ ΕΛΑΦΟΝΗΣΟΥ  
ΤΖΩΡΤΖΗ ΠΑΣΣΑΚΟΥ                                                                                   


Ο Πασχάλης ΓΕΡΑΚΑΡΑΚΗΣ γεννήθηκε στο Σκουτάρι Μάνης Λακωνίας το 1799. Είχε ένα αδελφό, το Λυμπέρη, ο λεγόμενος κουρσάρος της Τζιάς. Εκείνη την εποχή, όποιος είχε κάποια γαλιότα (μικρό πλοιάριο)και προσέφερε για τον αγώνα της πατρίδος τον έλεγαν κουρσάρο. Η γυναίκα του Πασχάλη Γερακαράκη, ήταν η Φλόρα ή Φλορού Δραγονάκου-Γρηγοράκη. Η Φλόρα είχε τρία αδέλφια: τον καπετάν Μιχάλη μπουρλοτιέρη και αργότερα τον βρίσκουμε στη στεριά, μαζί με τα δυο του αδέλφια Γιώργη και Δημήτρη με δικά τους σώματα, να πολεμούν τους Τούρκους στο Μοριά. Ο Πασχάλης Γερακαράκης έχτισε τον Άγιο Σπυρίδωνα στην Ελαφόνησο τα εγκαίνια του οποίου έγιναν 9 Ιουλίου 1858.


Η παλιά Ελαφόνησος και ο Άγιος Σπυρίδων ( Φωτ. από το βιβλίο: 
Μέντης Κων/νος «Ελαφονήσι το Σμιγοπέλαγο Νησί»)

   Ο Πασχάλης και η Φλορού, είχαν μια κόρη τη Μαρίτσα, την οποία παντρεύτηκε ο Τζώρτζης Πασσάκος, προπάππος του πατέρα μου. Το σπίτι τους ήταν στο Κοντογόνι το σημερινό Νικ. Χ. Αρώνη (Κουβαρακονικόλα), που σήμερα το κατέχουν οι κληρονόμοι. Ο Πασχάλης και οι απόγονοί του είναι θαμμένοι ένα γύρω στον Άγιο Σπυρίδωνα.

Πασχάλης ΓΕΡΑΚΑΡΑΚΗΣ
   Κάθε τόπος έχει και κάτι το ξεχωριστό να δείξει σαν στολίδι, που τον κάνει πιο όμορφο, και του προσφέρει κάποια μεγαλύτερη διασημότητα και τον κάνει πιο φημισμένο. Το στολίδι του Λαφονησιού, όπως όλοι γνωρίζουμε και όχι μόνο, είναι ο Άγιος Σπυρίδωνας. Σχεδόν οι περισσότεροι έχουν παντρευτεί και βαφτιστεί εκεί. Αλλά το κάθε τι έχει και μια ιστορία, που στην περίπτωση του Αγίου Σπυρίδωνα, είμαι σίγουρος ότι πολύ λίγοι γνωρίζουν και καλό είναι αυτή την ιστορία, να την μάθουν οι μεταγενέστεροι για να μη χαθεί. Αν κοιτάξεις στην ανατολική πλευρά πάνω από την κεντρική πόρτα, υπάρχει εντοιχισμένη πλάκα που γράφει τα ονόματα Πασχάλης Γερακαράκης και Φλωρού Δραγονάκου 1858. Αλλά ας πιάσουμε το κουβάρι να το ξετυλίγουμε από την άκρη. Να δούμε ποιος ήταν ο Πασχάλης Γερακαράκης με τη σύζυγό του Φλορού Δραγονάκου-Γρηγοράκη.
Ο Πασχάλης Γερακαράκης γεννήθηκε στο Σκουτάρι της Μάνης το 1799. Υπήρξε αγωνιστής για την ελευθερία της πατρίδας το 1821. Στη θάλασσα ήταν κυβερνήτης της γαλιότας του πλοίου “ΑΓ.ΓΕΩΡΓΙΟΣ” με 34 άνδρες πλήρωμα δυο κανόνια και πολλά λιανοντούφεκα. Αφού τελείωσε η αποστολή του στη θάλασσα, πηγαίνει στην ξηρά ως ανθ/γός και καταλήγει στο τάγμα ακροβολιστών ως υπολοχαγός. Η σύζυγός του Φλορού επίσης Μανιάτισσα, ήταν αδελφή των αγωνιστών καπετάν Μιχάλη, Γεωργίου, και Δημητρίου. Ο καπετάν Μιχάλης έπεσε ηρωικώς στη μάχη του Ναυπλίου. Η πατρίδα για να τον τιμήσει του έδωσε τον βαθμό του στρατηγού. Τα δυο αδέλφια που έμειναν και συνέχισαν τον αγώνα κατά των Τούρκων. Αυτά πιστοποιούνται το 1835, από το Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη. Είναι καταγεγραμμένα στο βιβλίο του Γούδα, “Βίοι παράλληλοι” σελ 35.
Όταν ο Πασχάλης Γερακαράκης εγκαταστάθηκε στην Ελαφόνησο, ήθελε να χτίσει τον Άγιο Σπυρίδωνα στις Πλάκες. Βλέπει στ' όνειρό του τον Άγιο, να του λέει να χτίσει το ναό του στο νησάκι που είναι σήμερα. Τότε ήταν αποκομμένο από το υπόλοιπο νησί. Δεν του άρεσε η τοποθεσία που του υπέδειξε ο Άγιος και συνέχισε τις εργασίες στις Πλάκες. Και πάλι βλέπει τον Άγιο να του λέει τα ίδια λόγια. Τότε κατάλαβε ότι δεν γίνεται αλλιώς και αποφάσισε να χτιστεί στη σημερινή του θέση.

Για να γνωρίσουμε καλύτερα τον Πασχάλη Γερακαράκη
   “Τοίς ευγενεστάτοις άρχουσι και προκρίτους τής νήσου Ύδρας. Προλαβόντως εις Άργος έλαβον έ'ν ευγενές σας αλλά συγχρόνως 'επισυμβάσαι και 'επιπολάσασαι γνωσταί υμίν περιστάσεις και δεινά δέν μοί έδωσαν καιρόν νά κάμω μέχρι τούδε την 'απάντησιν. Ήδη δε, τή θεία συναίρσει και ευδοκία εξωμαλίσθησαν και τα ενταύθα και το σύστημα έλαβε στερεωσίν του, και αρμόζουσαν μορφήν ως τα παραστατικά μέλη των νήσων σας, θέλει σας πληροφορήσω εις πλάτος και ούτως ελπίζομεν εις θεόν τη κοινή συμπονοίας και ενασχολία τα πάντα να ευοδωθώσει και να λάβωσει την κατ'ευχήν μορφήν και πρόοδον. Ο δε αδελφικόν μοι επιφέρων ημέτερος Πασχάλης Γερακαράκης, Μανιάτης με το να έρχεται αυτόθι με την γαλιότα του δια να απεράσει κατά τα μέρη του Λεβάντε, παρακαλώ ως χαρακτήρ τίμιος όπου είναι και μεγάλως την πατρίδα εδούλευσεν και εν αυτώ οικείος μου να λάβει την αδελφικήν σας δεξίωσιν και να τον εφοδιάσετε με διαβατήριον θαλάσσιον, δια να έχει ελευθέραν και ανενόχλητον την διάβασιν και ταξιδιόν του, και την αναγκαίαν υπεράσπισιν από τας φιλικάς και ομογενείς δυνάμεις. Μη λείψετε παρακαλώ να μοι γράφετε συνεχώς τα της ποθητής σας υγείας αίσια κάθε ω τάξιον και δυνατήν μοι αφίωσίν σας. Τα κατά των εν Κορίνθων εχθρών μέχρι τούδε καλώς και ήδη όπου τα εσωτερικά έλαβον καλήν μορφήν θέλει λάβωσι την τέλειαν πρόοδον μάλιστα και την σύγχρονον κίνησιν της ναυτικής δυνάμεως περί ης δεν είναι αμφιβολίαν ότι θέλει κάμετε όλη την ταχυτάτην ενέργειαν. Μένω με όλην την ειλικρίνειαν ο αδελφός.
Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης
Μύλους 7 Αυγούστου 1822
Ημείς οι πρόκριτοι της νήσου Ύδρας δηλοποιούμεν ότι ο επιφέρων το παρών καπετάν Πασχάλης Γερακαράκης καπετανεύων την γαλιόταν ΑΓ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ με σημαίαν Ελληνικήν, με την ναυτικήν του συνοδείαν, άνθρωποι συν τω ιδίω τριάκοντα τέσσαρες (34) έχων κανόνια δυο (2) και πολλά άλλα άρματα προς διευθέντεσίν των, αναχωρεί εκ του λιμένος τούτου δια τα Ψαρά και δια Τήνον, και επιστροφήν ενταύθα. Όντες δε τιμίου χαρακτήρος οι άθρωποι ούτοι παρακαλούμεν όλους τους ομογενείς και φιλικάς εξουσίας ίνα μη τοις δοθεί παραμικρόν εμπόδιον, αλλά να έχωσιν ελευθέραν και ανενόχλητον την διάβασιν και ταξίδιόν του, και μάλιστα να τοις προσφέρθεί χρείας τυχούσης πάσα υπεράσπισης και αζημίωτον βοήθειαν. Εδόθη δε το παρών κατά πληροφορίαν και αίτησιν του
γενναιοτάτου κυρίου Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, σήμερον τη δωδεκάτη (12) Αυγούστου του 1822 εν Ύδρα.
Οι πρόκριτοι της νήσου Ύδρας.

ΔΙΑΤΑΓΜΑ
Εφημερίδα Κυβερνήσεως 1837 σελ. 84.
Διορίσθη ο Πασχάλης Γερακαράκης εις βαθμόν ανθ/γού εις το 4ον ελαφρόν τάγμα πεζικού.
28 Μαΐου 1837 Βασιλεύς ΟΘΩΝ.

Εφημερίδα Κυβερνήσεως 1837 σελ. 151
Μετατίθεται ο Πασχάλης Γερακαράκης ανθ/γός απο το 4ον εις το 5ον τάγμα πεζικοί-ιππικού
Εν Αθήναις 27-6-1838 Βασιλεύς ΟΘΩΝ.

Διάταγμα του στρατού αριθμός νιι
Εφημερίδα Κυβερνήσεως 1838 σελ. 19.
Μετατίθεται ο ανθ/γός Πασχάλης Γερακαράκης απο το 5ον τάγμα ελαφρού πεζικού εις το 6ον ακροβολιστών. Μετατίθεται εκ της πρώην εθνοφρουράς, εις την φάλαγγαν.
  
Διάταγμα του στρατού αριθμός νιιι σελ 94.
Τίθεται εκ νέου εις ενέργειαν ο υπολ/γός Πασχάλης Γερακαράκης εκ Σκουταρίου και κατατάσσεται εις την νεοσχηματισθείσαν 4ην τετραρχίαν απολαμβάνων του βαθμού του ως αξιωματικός της φάλαγγας.
Εν Αθήναις τη 18-9-1839
Βασιλεύς ΟΘΩΝ.
 Εφημερίδα Κυβερνήσεως 1860 σελ.102
Οριστικοί κατάλογοι του νομού Λακωνίας των εχόντων προσόντα ενόρκων πολιτών δια το έτος 1860 . Ο Πασχάλης Γερακαράκης μόνιμος κάτοικος Ελαφονήσου κτηματίας ετών 61 αξία ακινήτου περιουσίας πέντε χιλιάδων (5000) δρχ. Ετήσιον εισόδημα χιλίων (1000) δρχ.

Εφημερίδα Κυβερνήσεως 1861
 Οριστικοί κατάλογοι των εχόντων προσόντα ενόρκων του νομού Λακωνίας Πασχάλης Γερακαράκης μόνιμος κάτοικος Ελαφονήσου ετών 62 κτηματίας αξία ακινήτου περιουσίας πέντε χιλιάδων (5000) δρχ. Ουδαμόν αναφέρεται όνομα ενόρκου εις Ελαφόνησον πλην του Πασχάλη Γερακαράκη ο οποίος έχει μεγάλην ακίνητον περιουσίαν πάνω στο νησί. Ο Πασχάλης Γερακαράκης γεννημένος στο Σκουτάρι Μάνης Λακωνίας το έτος 1799 είναι θαμμένος κάπου στον Άγιο Σπυρίδωνα Ελαφονήσου. Εκεί είναι θαμμένοι αρκετοί που προέρχονται από την οικογένεια.

ΝΟΜΟΣ Περί παραχωρήσεως Εθνικών γαιών εις τους φαλαγγίτες.
Θέλοντας να δώσωμεν ασφαλή και διαρκή ύπαρξην εις τους ήδη φαλαγγίτες καταταχθέντας και εις εξής καταχθησομένους αξιωματικούς και εις τας οικογενείας των διά παραχωρήσεως Εθνικών γαιών και άλλων ακινήτων φθαρτών κτημάτων εις εντελή ιδιοκτησίαν των και έχοντες ιδίως προ οφθαλμών το ημέτερον διάταγμα από 28 Ιανουαρίου έως πρώτη (1) Ιουνίου 1834 περί παραχωρήσεως ακαλλιεργήτους μεν αλλά καλλιεργισήμων γαιών προς τους μη εν ενεργεία ένδε εις αξιωματικούς κλπ του ημετέρου κατά γην και θάλασσαν στρατού προς αμοιβήν των κατά των υπέρ ανεξαρτησίας αγώνα εκδουλεύσεων των ακούσαντες την γνώμην του Ημετέρου Συμβουλίου της της Επικρατείας αποφασίσαμεν και διατάσσομεν ως έπεται.

Άρθρον 1. Έκαστος εις την φάλαγγαν προ της δημοσιεύσεως του παρόντως νόμου, ήδη κατεταγμένος αξιωματικός, όστις ως τοιούτος λαμβάνει μισθόν από το Εθνικόν Ταμείον, δύναται εάν θέλει παραιτούμενος του μισθού του να λάβει υπό την πλήρη ιδιοκτησίαν του γην ή κτήμα φθαρτόν μέχρι τούδε εθνικόν υπό τους εξής όρους. Ο Πασχάλης Γερακαράκης έχει τα προσόντα ένόρκου δια την επαρχίαν Επιδαύρου Λιμηράς συμφώνως προς το εδάφιον 4 του αριθμού 45 του οργανισμού των Δικαστηρίων.
Εφημερίδα Κυβερνήσεως 1860 σελ. 102
  
Καπετάν Μιχάλης Δραγονάκος- Γρηγοράκης. Αδελφός της Φλόρας Δραγονάκου -Γερακαράκη.
Ο Καπετάν Μιχάλης δεν ησύχαζε, αναζητούσε ευκαιρία να κτυπηθεί με τη Τουρκική αρμάδα. Έτσι με το πυροβολικό ΦΛΟΓΑ βγαίνει σε αποστολή στις 14 Ιανουαρίου για την εκστρατεία του Πατραϊκού και την ναυμαχία των Πατρών. Βεβαίωση της βουλής των Ψαρών. Αναχωρεί εκ της νήσου μας σήμερον ο καπετάν Μιχάλης με τη σακολέβα του ονομαζόμενη “Φλόγα” η οποία είναι κατασκευασμένη μπουρλότο. Έχει συντρόφους συν τω ιδίω 16 δι'ο προς πιστοποίησιν πάντων ίνα μείνωσιν απείρακτοι και διαφεντευμένοι από κάθε φιλικήν σημαίαν όπου ήθελον απαντήσει. Δεδώκαμεν το παρών εσφραγισμένον παρά της κοινής καγκελαρίας. Ψαρά 14 Ιανουαρίου 1822. Τούτο είναι βέβαιον γιατί ο υποπ/ρχος Ιωάννης Θεοφιλόπουλος που καταγράφεται στο πλήρωμα στην καταδρομήν του Ελλησπόντου είναι στον Πατραϊκόν μπουρλοτιέρης. Τελικά παίρνει μέρος με το “Φλόγα” στην ανατίναξη των Βασσέλων στην Τένεδο συντροφικά με τον Κων/νο Κανάρη. Περνώντας ο Άγγλος Χάμιλτον από τα Ψαρά ζήτησε να γνωρίσει τους πυρπολητάς. Ο Κανάρης στάθηκε τυχερός γιατί το μπουρλότο του μπόρεσε να προσδεθεί στα ξάρτια της τούρκικης ναυαρχίδας, και να την κάψει. Το μπουρλότο του καπετάν Μιχάλη ξεκόλλησε αλλά έκανε μεγάλη ζημιά στους Τούρκους, γιατί το καιόμενο μπουρλότο έσπρωξε ο αέρας στο άλλο καιόμενο του Κανάρη, και έκαψαν όλες τις σωσίβιες βάρκες με τους Τούρκους που έφευγαν να σωθούν. Όταν κάηκε η σακολέβα του γράφτηκε και το τέρμα της ηρωικής ναυτικής δράση του Μαραθονησιώτη, και συνέχισε στη στεριά τον αγώνα. Το Έθνος τον ονόμασε Στρατηγό. Η τόλμη του υπήρξε ασυναγώνιστη, και αναζητούσε τους χώρους της σκληρής προσωπικής παλικαριάς. Χωρίς καράβι βγήκε στο Μοριά και ενωθεί με το σώμα των αδελφών του Γιώργη και Δημητρίου και έγινε ήρωας νέων κατορθωμάτων. Ο ιστορικός Γούδας (βίοι παράλληλοι σελ. 36) γράφει. Τη δε οικογενεία των Γρηγοράκηδων ήτο πατροπαράδοτον το μίσος των κατά των Τούρκων. Έτσι και ο Μιχαήλ Δραγονάκος -Γρηγοράκης, αφού δεν ηδυνήθη να κορέσει την επιθυμίαν του δια θαλάσσης εγκατέλειψεν την θάλασσαν και μετέβη στην ξηράν, στρατολογήσας ικανούς άνδρας, ερίφθει εις τας μάχας φονεύων αρκετούς Τούρκους. Εύρεν ένδοξον θάνατον εν τη πολιορκία του Ναυπλίου. Προ ταύτης δε ηνδραγάθησεν ως εμάθαμεν και εν Τριπόλει, εθαυμάσθει μάλιστα δια την ανδρείαν του, σώζων τας στο Άργος τον Ηλία Κατσάκο-Μαυρομιχάλη, όταν ο Γρηγοράκης ξιφήρης εφόνευσεν Τούρκον αξιωματικόν σώζωντας τον εφάμιλλον Μαυριχάλην. Έτσι μυθικά πολεμώντας, σκοτώθηκε νέος για τη λευτεριά της Πατρίδος αφήνοντας συνεχιστές τ'αδέλφια του. Οι κάτωθι υπογεγραμμένοι πιστοποιούμεν ότι ο Μιχαήλ Δραγονάκος -Γρηγοράκης, υπηρέτησεν την πατρίδα με τον βαθμό του στρατηγού, και υπό την οδηγίαν του εις τας μάχας της Πελοποννήσου κατά του Δράμαλη εφονεύθη στην Πολιορκίαν του Ναυπλίου δια την ανεξαρτησίαν της Πατρίδος. Εν Αθήναις 11 Οκτωβρίου 1835.
Λ. Μοναρχίδης , Θ.Κολοκοτρώνης, Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, Τζανετάκης, Γρηγοράκης.
                                                                                                    (Γούδας βίοι παράλληλοι σελ. 35).
~~~~~~~~

Σημείωση: Ο ΤΖΩΡΤΖΗΣ ΠΑΣΣΑΚΟΣ, ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΤΗΣ ΤΗΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ Σ.Ε.Ε., ΤΙΜΗΘΗΚΕ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ, ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΗ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΚΑΙ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΗ ΠΟΛΥΧΡΟΝΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ
ΓΙΑ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΑΣ